|
|
Nederlandse Dialecten
Vlaams is de naam die wordt gebruikt voor het Nederlandse dialect dat wordt gesproken in Belgiė. Het is geen aparte taal, maar de naam wordt gebruikt om het verschil tussen het Nederlands dat wordt gesproken in Vlaanderen en het Nederlands dat wordt gesproken in Nederland.Het Nederlands uit Nederland verschilt wel iets met het Belgische Nederlands of Vlaams: Vlamingen hebben de voorkeur voor oudere woorden en de uitspraak klinkt ook “zachter“ dan Nederlands uit Nederland, en sommige Nederlanders vinden het vreemd. Nederlands uit Nederland wordt door Belgen gezien als hard en gutturaal (het geluid dat diep in de keel wordt gemaakt) en sommige Belgen vinden het te krachtig, vijandelijk en zelfs een beetje arrogant.In Vlaanderen zijn er grof geschat vijf verschillende dialecten: West-Vlaams, Oost-Vlaams, Antwerps, Brabants/Brussels, en Limburgs. In al deze dialecten worden Franse leenwoorden gebruikt. Een voorbeeld is fourchette in verschillende vormen (van oorsprong een Frans woord met als betekenis vork), in plaats van vork. Brussel is vooral erg beinvloed door Frans, omdat ongeveer 75% van de inwoners van Brussel Frans spreken. Limburgs verschilt niet veel van het Nederlandse Limburgs. Eigenaardig van het West-Vlaams (en met een minder grote omvang, Oost-Vlaams) is dat de uitspraak van de “zachte g“(het rochelende geluid) bijna hetzelfde is als dat van de “h“. Sommige Vlaamse dialecten zijn zo opvallend, dat ze gezien zouden kunnen worden als een andere taal variant. West-Vlaams in het bijzonder. Er moet opgemerkt worden dat de dialecten niet gebaseerd worden op betrekkingen tussen geografische grenzen. De Antwerpen-Brabant dialect groep bijvoorbeeld, reikt ook het zuiden van Nederland en zelfs Duitsland, en dat geldt ook voor de Limburgse dialecten. West-Vlaams wordt zelfs gesproken in een klein deel van het noorden van Frankrijk dat grenst aan Belgiė.
Nederland zelf heeft ook verschillende streken en binnen deze streken worden andere dialecten gesproken. In het oosten vind je een sterk “laag Saksisch“ dialect: b.v. in de streek van Groningen wordt standaard Nederlands gesproken, maar ook Gronings, Drents wordt gesproken in Drenthe en beiden hebben plaatselijke verschillen. Limburgs en Brabants zijn vrij gelijk aan de dialecten die worden gesproken aan de grenzende Belgisch provincies. Het Zeeuws uit het grootste deel van Zeeland ligt dichter bij Vlaamse dialecten dan bij Standaard Nederlands, en het gelijke Zeeuws uit Zeeuws-Vlaanderen is een vorm van West Vlaams. Sommige dialecten zoals Limburgs en enige “lage Saksische“ dialecten zijn soms verheven tot de status van streektaal, en er wordt gesproken van een aparte taal. Sommige dialecten zijn voor sprekers van het Standaard Nederands, niet te verstaan.
Nederlandse dialecten worden niet meer zo vaak gesproken als voorheen.Nu spreken alleen oudere mensen deze dialecten in de kleinere dorpen, met uitzondering van de streektalen, die erg gepromoot worden door sommige provincies. De meeste steden en dorpen houden het bij Standaard Nederlands -maar veel steden hebben hun eigen stad dialect, wat erg populair is.
Door vele sprekers die Nederlands als moedertaal hebben, in zowel Belgiė als nederland, wordt Afriakaans en Fries vaak gezien als heel erg afwijkend van het Nederlands. Het zijn eigenlijk twee verschillende talen, Afrikaans komt voornamelijk af van het Nederlands. Er is geen dialect continuum tussen het Fries en de grenzende “Lage Saksische“ dialecten.
Tot vroeg in de 20e eeuw, werden varianten van het Nederlands nog gesproken door sommige afstammelingen van Nederlandse kolonies in de Verenigde Staten. Vooral New Jersey had een actieve Nederlandse gemeenschap met een sterk aftakkend dialect dat werd gesproken tot de jaren 1950. Ga naar Jersey Dutch voor meer over dit dialect.